Λάθος! Δεν κρατάνε έτσι τους άντρες... Δεν θέλει, κόπο, θέλει τρόπο.

Τα πράγματα είναι απλά. Το μόνο που χρειάζονται είναι χρόνος. Και εμείς βιαζόμαστε. Κι όσο πιο πολύ βιαζόμαστε, τόσο λιγότερο χρόνο τους δίνουμε. Κι όσο πιο πολύ βιαζόμαστε, τόσο και τους πιέζουμε τα μυαλά στα κάγκελα. Κι όσο mo πολύ πιέζουμε, τόσο περισσότερο χρόνο ζητάνε. Κι όσο περισσότερο χρόνο ζητάνε, τόσο λιγότερο δίνουμε. Κι όσο λιγότερο δίνουμε, τόσο περισσότερο βιαζόμαστε. Κι όσο περισσότερο βιαζόμαστε, τόσο τους φρικάρουμε, τόσο τους πιέζουμε, τόσο τους τηλεφωνούμε, τόσο γκρινιάζουμε, τόσο υστεριάζουμε, τόσο στέλνουμε μηνύματα, τόσο δεν μας απαντάνε. Κι όσο δεν απαντάνε, τόσο πιο τηλεφωνούμε, κι όσο πιο τηλεφωνούμε τόσο πιο δυνατά μιλάμε, τόσο πιο φρικαρισμένες είμαστε, τόσο πιο απεγνωσμένες δείχνουμε, τόσο mo πολύ ξευτιλιζόμαστε στον εαυτό μας, τόσο πιο πολύ πονάμε, τόσο πιο πολύ πέφτουμε, τόσο πιο πολύ φεύγουν. Μαύρο δρόμο παίρνουν. Το κούρασες...

Σιλάνς, Πτωχή!
Σιωπή. Οι άντρες θέλουν σιωπή. Να μη μιλάς, να μην τηλεφωνείς, να μην ακούει τη φωνούλα σου, τις απόψεις σου, τις ζήλιες σου, τις φαντασίες σου, τις ανασφάλειες σου, τα προβλήματα, τα παράπονα σου, τις ανάγκες σου. Θέλουν ησυχία. Είναι κουρασμένοι. Ούτε μέχρι το τηλέφωνο δεν φτάνουν. Πτώματα στην κούραση είναι.

Αν σου τηλεφωνήσει, μην το σηκώσεις αμέσως. Ή μάλλον μην το σηκώσεις καν. Θα ξαναπάρει. Αν δεν ξαναπάρει, σκασίλα σου. Αν ξαναπάρει, σε ήθελε αρκετά για να ξαναπάρει. Γιούπιιι!

Κι όταν απαντάς, δεν ρωτάς. Δεν μιλάς. Ο άντρας μιλάει. Εσύ σιωπή είπαμε. Θα απαντάς μόνο όταν ερωτάσαι, μανδάμ. Θα λες «ναι, ναι αγάπη, ναι μωρό μου».

Κι όταν απαντάς, θα λες πως είσαι με έναν φίλο και πίνεις καφέ. Ότι ήσουν στο μπάνιο και δεν το άκουγες. Ότι δεν είχες και πολύ όρεξη. Ότι είχες πέσει για, ύπνο και δεν το άκουγες. Ξέρεις εσύ τι θα πεις...Τόσα χρόνια τα ακούς. Τώρα, πες τα εσύ...Το 'πιασες;